‘Je moet de mensen zelf regie laten houden, ziek, oud of beperkt, dat geeft ze eigenwaarde’.

Vandaag 12 november gaan William, ambassadeur en ik, ervaringsdeskundige ons verhaal doen over (ouderdoms)doofblindheid. De luisteraars zijn een groep vrijwilligers die terminaal zieke mensen ondersteunen in de thuissituatie en in zorginstellingen.
De coördinator, Annette, van deze groep mensen is buddy bij Running Blind waarbij wij hardlopen en heeft gevraagd of we een presentatie willen geven.
De locatie is in een zaaltje bij een kerk in Oegstgeest. William haalt me op, fijn, want het water komt met bakken uit de lucht. We zijn ruim op tijd op locatie en worden verwelkomd met een kop koffie. Annette opent de bijeenkomst heet ons welkom en geeft direct het woord. We stellen ons voor, William pakt het gelijk goed aan en vraagt of er mensen zijn die de simulatiebrilletjes en oordopjes in willen doen om een opdrachtje uit te voeren. Diverse vrijwilligers zijn bereid om deze uitdaging aan te gaan. Er komen verschillende reacties bij het kijken door de simulatiebril.
Hierna vervolg ik wat het betekent om visueel/auditief beperkt te zijn. Wanneer spreekt men van maatschappelijk doofblind, wat voor impact heeft het op iemands leven.
Een dubbel zintuiglijke beperking is zoveel meer dan alleen slechte oren en ogen. Ik stel me soms best kwetsbaar op maar er wordt ook gelachen.
William vertelt zijn ervaringen over het buddy zijn van iemand met doofblindheid, fysiek contact is belangrijk om even aan te geven: ‘Ik zie je, zie en hoor je mij?’
De vrijwilligers worden zich bewust van het feit dat ik een opgestoken hand niet zie. William vraagt hoe ze dan het beste de vraag aan mij kunnen stellen. Dat vergt wat nadenkwerk, uiteindelijk loopt de vraagsteller naar me toe om door aanraking contact te maken zodat ik naar het mondbeeld kan kijken en dus de vraag kan horen en beantwoorden.

De interactie met de vrijwilligers is fijn, er worden veel belangstellende vragen gesteld.
Het doet me best wel wat om juist hier deze mensen wat te mogen vertellen omdat Harrie, mijn broer, in een hospice heeft gelegen waar hij omringd werd door liefdevolle vrijwilligers.
We spreken natuurlijk ook over onze campagne ‘3 maal O’ dat staat voor Ouderen, Oren, Ogen. Ouderdomsdoofblindheid, want juist mensen die op latere leeftijd slecht gaan horen en zien kunnen in een isolement terecht komen. En juist ook als je met terminaal zieke mensen omgaat is het belangrijk dat je alert bent op het feit dat je niet gehoord of gezien kan worden doordat de mensen zich terugtrekken in een eigen wereldje.
Het is een mooi uur, we hopen dat we weer hebben bijgedragen tot een stukje bewustwording.

William Slotboom, Helma Pascaud

-.-.-.-.
Mail van Annette:
Hoi Helma en William,

Dat was even een leuke presentatie vanmorgen ! Er is nog wel even over nagepraat.
Het is heel positief ontvangen door de vrijwilligers. Ze vonden het persoonlijk gebracht, en goed om het te horen van een ervaringsdeskundige.
Ze vonden de tips zinvol, zoals naar iemand toe lopen, even aanraken, zeggen en laten voelen waar het drinken staat etc.
Ook vonden ze het goed om te ervaren hoe het is om koker te kijken en dan ook nog een opdracht doen.
Ik vond zelf ook de interactie tussen jullie ook erg leuk gedaan en heel natuurlijk.
Ik zal jullie zeker promoten bij andere VPTZ organisaties in de regio.
Nogmaals erg bedankt jullie voor alle moeite !!

Groetjes Annette

Foto: Simulatiebrilletjes en oordopjes.
Bijschrift: Simulatiebrilletjes en oordopjes.